ابوبکربن عمر
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوبکربن عمر. [ اَ بو ب َ رِن ِ ع ُ م َ ] (اِخ ) نخستین قائد و سلطان مرابطی از قبائل بربر. او از سال ٤٤٨ تا ٤٨٠ هَ . ق . حکم راند.
ابوبکربن عمر. [ اَ بو ب َ رِ ن ِ ع ُ م َ ] (اِخ ) ابن ابراهیم بن دعاس، و نام او کنیت اوست . ادیبی شاعر. او در اول نزد سلطان مظفر مقرب بود، سپس او را به زبید نفی کرد و وی به سال ٦٧٦ هَ . ق . در آنجا درگذشت .