ابوبکربن سعدبن زنگی

ابوبکربن سعدبن زنگی . [ اَ بو ب َ رِ ن ِ س َ دِ ن ِ زَ ] (اِخ ) پنجمین اتابک سلغری فارس . بزمان پدر هفت سال محبوس بود و پس از مرگ سعد در ٦٢٣ هَ . ق . بجای پدر نشست و بعض جزایر خلیج و چند شهر از هندوستان را مسخر و ضمیمه ٔ ملک فارس کرد. و با اوگتای قاآن ایلخان مغول از در اطاعت و انقیاد درآمد و خراجی بپذیرفت و فارس را از قتل و نهب مغلان صیانت کرد و اوگتای به وی لقب قُتْلُغخان یعنی پادشاه سعید داد. او ممدوح شیخ اجل مصلح الدین سعدی شاعر مشهور است که بوستان را به نام او و گلستان را به نام پسرش سعد کرده است : علی الخصوص که دیباچه ٔ همایونش بنام سعد ابی بکر سعد بِن ْ زنگیست . (گلستان ). که سعدی که گوی بلاغت ربود در ایام بوبکرِ بِن ْ سعد بود. (بوستان ).