ابوبرده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوبرده . [ اَ بو ب ُ دَ ] (اِخ ) کنیت جد عبداﷲبن هلال .
ابوبرده . [ اَ بو ب ُ دَ ] (اِخ ) عامربن ابی موسی الاشعری، عبداﷲبن قیس اشعری . تابعی است . و او پس از شریح، قاضی کوفه بود. وفات وی به سال ١٠٣ هَ . ق . است .
ابوبرده . [ اَ بو ب ُ دَ ] (اِخ ) کنیت هانی بن نیار. صحابی است .