ابوالیمن
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوالیمن . [ اَ بُل ْ ی ُ ] (اِخ )او راست : اتحاف الزائر و اطراف المقیم و المسافر.
ابوالیمن . [ اَ بُل ْ ی ُ ] (اِخ ) ابن عساکر دمشقی . احمدبن هبةاﷲ و بعضی کنیت او را ابوالفضل گفته اند. رجوع به ابن عساکر ابوالیمن ... شود.
ابوالیمن . [ اَ بُل ْ ی ُ ] (اِخ ) تاج الدین . رجوع به زیدبن حسن بن زیدبن حسن بن سعید کندی لغوی ... شود.