ابوالشکر
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوالشکر. [ اَ بُش ْ ش ُ ] (اِخ ) ایّوب بن شادی بن مروان . ملقب بملک الافضل نجم الدین دوینی سجستانی آذربایجانی پدر سلطان صلاح الدین . وی بروزگار سلطنت پسر خویش صلاح الدین در ذیحجه ٔ سال ٥٦٨ هَ .ق . به مصر از اسب درغلطید و بدان آسیب درگذشت . و رجوع به ایّوب ... شود.
ابوالشکر. [ اَ بُش ْ ش ُ ] (اِخ ) محی الدین مغربی . رجوع به محی الدین ابوالشکر مغربی شود.