ابن لهیعه
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن لهیعه . [ اِ ن ُ ل َ ع َ ] (اِخ ) ابوعبدالرحمن عبداﷲبن لهیعة حضرمی . محدث . در دولت عباسی به سال ١٥٥ هَ .ق . بمقام قضای مصر منصوب شد و در سنه ٔ ١٧٤ درگذشت . و گویند او نخستین قاضی باشد که بتن خویش به استهلال رمضان شد و دیگر قضاة تقلید او کردند. و او را در روایت تضعیف کنند.