ابن فهد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن فهد. [ اِ ن ُ ف َ ] (اِخ ) عزالدین عبدالعزیزبن فهد مکی هاشمی، متوفی ٩٢١ هَ .ق . اوراست : کتاب غایةالمرام باخبار سلطنة البلدالحرام .
ابن فهد. [ اِ ن ُف َ ] (اِخ ) جمال الدین ابوالعباس احمدبن محمدبن فهد اسدی حلی . فقیه شیعی . او در یکی از مدارس حِلّه تدریس میکرد و محقق ثانی علی بن عبدالعالی کرکی و ابن عشره و ابن طی شاگردان اویند. کتب ذیل از اوست : مهذب البارع در فقه . کتاب التحصین فی الاخلاق . عدةالداعی . الدرالنضید. رسالةالمحتاج . وفات در ٨٤١ هَ .ق . بوده است .
ابن فهد. [ اِ ن ُ ف َ ] (اِخ ) ابوبکر محمدبن قاسم بن فهد مالکی .