ابن فلیته
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن فلیته . [ اِ ن ُ ف َ ت َ ] (اِخ )ابوالعباس احمدبن محمدبن علی یمنی . ادیب و کاتب . اوراست : کتاب رشداللبیب الی معاشرة الحبیب . وفات او به سال ٢٣١ هَ .ق . بوده است . و در بعض کتب قلیته بقاف ضبط شده و حاجی خلیفه فلبته بباء موحده آورده است .
ابن فلیته . [ اِ ن ُ ؟ ] (اِخ ) رجوع به ابن زبیر اسوانی شود.