ابن عبدالکریم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن عبدالکریم . [ اِ ن ُ ع َ دِل ْک َ ] (اِخ ) احمدبن محمدبن عبدالکریم بن ابی سهل، مکنی به ابوالعباس . از قدمای کُتّاب و افاضل آنان و در صناعة خراج بر همه ٔ هم عصران خویش برتری داشت . وفات به سال ٢٧٠ هَ .ق . و کتابی به نام کتاب الخراج دارد.