ابن صدقه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن صدقه . [ اِ ن ُ ص َ دَق َ ] (اِخ ) کنیت سه تن از وزرای خلفای عباسی : ١ - جلال الدین عمیدالدوله ابوعلی حسن بن علی . او به سال ٥١٣هَ .ق . از دست مسترشد عباسی وزارت یافت و در ٥١٤ مغضوب و معزول گشت و خلیفه امر غارت خانه ٔ او داد. و بار دیگر او بوزارت رسیده است و در جنگ با طغرل خدمات بسیار کرده و تدبیرها اندیشیده تا طغرل را از عراق برانده است . وفات ٥٢٢. ٢ - جلال الدین ابوالرضا محمد برادرزاده ٔ حسن سابق الذکر. او به سال ٥٢٢ وزارت راشد یافت، آنگاه که خلیفه اراده ٔ بازداشت و حبس عده ای از درباریان خویش کرد ابوالرضا بموصل گریخت و پس از عزل راشد بار دیگر به مناصب عالیه نائل گشت . ٣ - مؤتمن الدوله ابوالقاسم علی، وزیر مقتفی . مردی پرهیزکار لکن از اصول و قواعد سیاست و وزارت دور و بیخبر بود.