ابن سقاف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن سقاف . [ اِ ن ُ ؟ ] (اِخ ) چند تن از خاندان علم و تصوف، از فرزندان عبدالرحمن سقاف حضرمی، در حضرموت و حجاز ویمن و هندوستان بقرن دهم و یازدهم هجری بدین کنیت اشتهار یافتند. و مردم را به آنان اعتقاد نیکو بود، از آن جمله علی بن ابی بکربن عبدالرحمن و فرزندش محمد متوفی به سال ١٠٠٢ هَ .ق . و پیروان محمد او را مهدی موعود می دانستند و محمدبن عمربن شیخ متوفی بسنه ٔ ١٠٥٢ و محمدبن علوی بن محمدبن ابی بکر متوفی در ١٠٧١. و این محمد چندی به هندوستان میزیست و سفری بمکه شد و بدانجا درگذشت، و مشهورترین افراد این خاندان اوست .