ابن خرقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن خرقی . [ اِ ن ُ خ ِ رَ ] (اِخ ) ابوالقاسم عمربن حسین بن عبداﷲ. وفات ٣٣٤ هَ .ق . فقیه حنفی، مختصری در فقه نوشته که بیشتر مبتدیان فقه حنفیه آن را می خواندند. هنگامی که سب ّ سلف در بغداد رایج شد به دمشق مهاجرت کرد و در همانجا درگذشت . تصانیف بسیاری داشت که پس از مهاجرت او از بغداد بسوختند. (ابن خلکان ).