ابن تعاویذی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن تعاویذی . [ اِ ن ُ ت َ ] (اِخ ) ابوالفتح محمدبن عبیداﷲبن عبداﷲ (٥١٩-٥٨٣ هَ .ق .). پدرش از موالی ابوالفرج بن مظفر استادالدار، یکی از اعیان دربار بنی عباس است . ابوالفتح نامش نوشتکین و تعاویذی نیای مادری اوست . او شاعر و کاتب و بدربار عباسیان متصدی دیوان مقاطعات بود و در آخر عمر بکوری مبتلا گشت . کتاب الحجبة و الحجاب از اوست . و قطعات اشعاری نیز از او نقل کرده اند.
ابن تعاویذی . [ اِ ن ُ ت َ ] (اِخ ) ابومحمد مبارک بن مبارک بن سراج زاهد بغدادی . او جد مادری ابوالفتح محمدبن عبیداﷲ ابن تعاویذی است . و تعاویذ جمع تعویذحرزهاست و ظاهراً یکی از پدران این خاندان تعویذنویس بوده است .