ابن باذش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن باذش . [ اِ ن ُ ذِ ] (اِخ ) ابوجعفر احمدبن علی بن احمدبن خلف غرناطی (٤٩١-٥٤٠ هَ .ق .). ادیب نحوی اندلسی . در کشور خویش شهرتی داشته و کتاب اقناع در قراآت از اوست . و پدرش علی بن احمد امام جامع غرناطه نیز از علما و ادبای آن ناحیت بوده و بر بسیاری کتب ادب شرح نوشته از آن جمله الکتاب سیبویه و ایضاح و جمل . و در ٥٢٨ وفات کرده است .