ابن الخلال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن الخلال . [ اِ نُل ْ خ َل ْ لا ] (اِخ ) مکنی به ابوالطیب . از فقهاء داودیین . کتاب ابطال القیاس و کتاب النکت و کتاب نعت الحکمة فی اصول الفقه از اوست . (ابن الندیم ).
ابن الخلال . [ اِ نُل ْ خ َل ْ لا ] (اِخ ) ابوالحجاج یوسف بن محمد. وفات ٥٦٦ هَ .ق . دیوان انشاء مصر در ایام عبدالمجید عبیدی و پس از او با ابن خلال بود. او در بلاغت معروف بود و شعر نیکو میگفت و تا زمان کهولت در کار انشا بود و در آخر عمر انزوا گزید.