ابرق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابرق . [ اَ رَ ] (ع ص، اِ) سیاه و سفید. رسن دورنگ . پیسه رسن . رسن پیسه . ◄ زمین بلند با ریگ و سنگ . خاک با سنگ و ریگ و گل درآمیخته . زمین درشت که با ریگ و سنگریزه باشد. ◄ شفنین بحری . ◄ طلق . ◄ نام داروئی مقوی حافظه . ج، اَبارق .
ابرق . [ اَ رَ ] (اِخ ) نام منزلی از بنی عمروبن ربیعه .