ابرص
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابرص . [ اَ رَ ] (ع ص، اِ) آنکه به برص مبتلا باشد. برص دار. پیس . (مهذب الاسماء). پیسه . پیس اندام . پیست . اَبقع. اَسلع. مؤنث : بَرْصاء. ج، بُرْص : اکمه و ابرص چه باشد مرده نیز زنده گردد از فسون آن عزیز. مولوی . ♦ سام ّ ابرص ؛ جنسی از کرباسو و وزغ باشد که آن را آفتاب پرست و حربا و پژمره و آفتاب گردش و آفتاب گردک و اسدالارض و خامالاون نیز گویند. ج، اَبارِص، بِرَصَة، سَوام ّ، سَوام ّ ابرص . و رجوع به سام ّ ابرص شود. ◄ ماه . قرص ماه . قمر.