ابدح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابدح . [ اَ دَ ] (ع ص، اِ) فضای فراخ . ◄ مرد درازبالا. ◄ ستور فراخ پهلو. ◄ ابدح و دبیدح ؛ لاش ماش . حکی الاصمعی ان الحجاج قال لجبلة قل لفلان اکلت مال اﷲ بأبدح و دبیدح فقال له جبلة خواسته ٔ ایزد بخوردی بلاش ماش . (میدانی ).