أُقِّتَتْ

إِذَا الرُّسُلُ أُقِّتَتْ «أُقِّتَتْ» در اصل «وُقِّتت» از مادّه «وقت» بوده که واو مضموم آن تبدیل به همزه شده و به معناى «توقیت وقت» براى رسولان پروردگار است. و این نیز معلوم است که «وقت» براى خود آنها تعیین نمى شود، بلکه براى عمل آنها یعنى شهادتشان تعیین مى گردد; و لذا گفته اند آیه محذوفى دارد.(16)