آینه دار

آینه دار. [ ی ِ ن َ / ن ِ ] (نف مرکب ) آنکه آینه در پیش دارد تا عروس و جز او خویشتن در آن بینند : ای آفتاب آینه دار جمال تو مشک سیاه مجمره گردان خال تو. حافظ. ◄ سرتراش . گرّای . سلمانی . گرّا. تانگول . تونکو. موی تراش . موی ستر. حلاق . مُزَیِّن . ◄ توسعاً، دلاک . حجام .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی