آکل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آکل . [ ک ِ ] (ع ص، اِ) خورنده . ج، آکلین : زآنکه تو هم لقمه ای هم لقمه خوار آکل و مأکولی ای جان هوش دار. مولوی . ♦ امثال : دنیا آکل و مأکول است . ◄ مَلِک . سلطان . پادشاه .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آکل . [ ک ِ ] (ع ص، اِ) خورنده . ج، آکلین : زآنکه تو هم لقمه ای هم لقمه خوار آکل و مأکولی ای جان هوش دار. مولوی . ♦ امثال : دنیا آکل و مأکول است . ◄ مَلِک . سلطان . پادشاه .