آوارگی

آوارگی . [ رَ / رِ ] (حامص ) جلا. بی خانمانی و بی منزلی . دورافتادگی از خانمان . حال ِ آنکه جای معین و وطن معلوم ندارد و در صحراها و یاقراء با سختی معیشت از جائی بجائی رود : یار آوارگی همی خواهد رفتن حج بهانه افتاده ست چند گوئی ز خانه ٔ کعبه کار با خصم خانه افتاده ست . حسن دهلوی . سر اندر جهان نِه ْ به آوارگی وگرنه بنه دل به بیچارگی . سعدی . ◄ سرگردانی . پریشانی .