آه کشیدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آه کشیدن . [ ک َ / ک ِ دَ ] (مص مرکب ) برآوردن آه از سینه بر اثر غمی و اندوهی یا دریغ و حسرتی یا غبطه ای و مانند آن : از این کاردل تنگ شد شاه را همی هر زمان برکشید آه را. فردوسی . ♦ آه کشیدن برای چیزی ؛ سخت آرزومند آن بودن . آهه . اهّه . تأوّه .