آمه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مِ) (اِ.) دوات، جای مرکب.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مِ) (اِ.) دوات، جای مرکب.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آمه . [ م َ / م ِ ] (اِ) ظرف که در آن سیاهی کنند نوشتن را. دوات . دویت . خوالستان . خوالسته . مِحْبَره . سیاهی دان : ای ترا تنبک آمه نی خامه لوح تعلیم تخته ٔ نرد است . طرطری . ◄ اَمنه، به معنی پشته ٔ هیزم و شاید یکی از دو کلمه ٔ آمنه و آمه بدین معنی، مصحف دیگری باشد.
آمه . [ م َ ] (ع اِ) فراخی سال . ◄ باران . ◄ آنچه می برند از ناف کودک یا خرقه ای که کودک را درآن پیچند. ◄ آنچه برمی آید با کودک زمان زادن . ◄ عیب . نقصان . ◄ ذلت .
آمه . [ آم ْ م َ ] (ع ص ) شکستگی سر که میان او و میان دماغ پوستکی تُنُک ماند. (السامی فی الاسامی ). مأمومه .