آصره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آصره . [ ص ِ رَ ] (ع اِ) گرایش و مهر و مایه و وسیله ٔ نزدیکی از رحم و قرابت و خویشی وخویشاوندی و پیوند سببی و معروف و احسان و منت . ◄ رسن کوتاه که بدان دامن خیمه را بمیخ استوار کنند. پاچه بند. آخیه . اَخیه . آری ّ. ج، اَواصِر.
آصره . [ ص ِ رَ ] (ع اِ) ج ِ اِصار. میخهای طناب . ◄ زنبیلها. ◄ چادرهائی که در آن گیاه پر کنند. ◄ ثقلها. بارها. ◄ گناهان . ◄ عهدها. پیمان ها. ◄ سوراخها (در گوش ). ◄ سوگندان بطلاق زن یا آزادی بنده . ◄ نذرها.