آدم

آدم . [ دَ ] (اِخ ) نام پدر سنائی، شاعر معروف .

آدم . [ دَ ] (ع ص ) گندم گون . سیاه گونه . سیه چرده . اَسْمَر. ◄ و در آهو، سفیدی که خطهای خاکی رنگ دارد. ◄ اشتر سفید. ج، اُدْم، اُدْمان .

آدم . [ دَ ] (اِخ ) نخستین پدر آدمیان، جفت حوّا. (توریة). ابوالبشر. بوالبشر. خلیفةاﷲ. صفی اﷲ. ابوالوری . ابومحمد. معلم الاسماء. ج، اوادِم : تا جهان بود از سر آدم فراز کس نبود از راه دانش بی نیاز. رودکی . نشیبت فراز و فرازت نشیب چو فرزند آدم بشیب و بتیب . رودکی . یک بار طبع آدمیان گیر و مردمان گرْت آدم است بابک و فرزند بابکی . اسدی . ورنه آدم کی بگفتی با خدا ربّنا انّا ظلمنا نفسنا. مولوی . اکبر و اعظم خدای عالم و آدم صورت خوب آفرید و سیرت زیبا. سعدی . بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند. سعدی . حدیث عشق اگر گوئی گناه است گناه اول ز حوّا بود و آدم . سعدی . در نقد عیش کوش که چون آبخور نماند آدم بهشت روضه ٔ دارالسلام را. حافظ. ◄ نامی است از نامها، ازجمله ابوبکر احمدبن آدم الادمی المحدث .