آخوند
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آخوند. [ خو / خُن ْ ] (ص، اِ) (شاید مخففی از آغا + خوندگار، به معنی خداوندگار) ملا. منلا. عالم . طالب علوم دینیه . ◄ مکتب دار کودکان . معلم کُتّاب . ♦ آخوندبازی ؛ توسل بحیل شرعی . آخوند نباشد درد و غم، گفتن ؛ کسی را که بیمار نیست به القاء بیمار کردن .