آخور خشک
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(~. خُ) (ص مر.) کم روزی، بی بضاعت.<br>
فرهنگ فارسی معین
(~. خُ) (ص مر.) کم روزی، بی بضاعت.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آخور خشک . [ خ ُ رِ خ ُ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) آخُرِ خشک . آخری که علوفه در آن نباشد. ◄ آخر بی آب . ◄ مجازاً، جایی که نعمت و رفاه در آن نیست .