آثم
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(ثِ) [ ع. ] (اِفا.) گناهکار، مجرم.<br>
فرهنگ فارسی معین
(ثِ) [ ع. ] (اِفا.) گناهکار، مجرم.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آثم . [ ث ِ ] (ع ص ) بزهمند. بزهکار. (مهذب الاسماء). گناهکار. مجرم . مذنب . عاصی . ج، آثمین، آثمون .
واژگان فارسی سره واژهدان
گناهکار، تبهکار، بزهکار