آتشدان

(~.)(اِمر.)<BR>۱- منقل، اجاق.<BR>۲- تنور.<BR>۳- ظرفی مخصوص در آتشکده که در آن آتش مقدس افروزند.<br>

(~.)(اِمر.) ۱- منقل، اجاق. ۲- تنور. ۳- ظرفی مخصوص در آتشکده که در آن آتش مقدس افروزند.

آتشدان . [ ت َ ] (اِ مرکب ) کانون . کانونه . اجاق . منقل : فرمودند من از قصر عارفان روان شدم شما دیگ بر آتشدان نهادید. (انیس الطالبین بخاری ). دو گوهر است در این وقت شرط مجلس ما قنینه معدن این و تنور مسکن آن یکی چو آب زر اندر میان جام و قدح یکی چو برگ گل اندر میان آتشدان . معزی . دیگپایه . دیگدان . تنور. تنوره . کور. کوره . تنور آهنگر. کلانه ٔ آهنگر. (مقدمةالادب ): سطام ؛ کفچه ٔ آتشدان . (السامی فی الاسامی ). ◄ (اِخ ) محراب . ببغاء. مجمره . (از ابوریحان بیرونی ).

مجمر، مجمره اجاق، منقل تنوره، تنور کوره

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی