آبکند

آبکند. [ ک َ ] (اِ مرکب ) جایی که رود یا سیل و جز آن برده و گود کرده باشد بدرازا. جرف : دلش نگیرد از این کوه و دشت و بیشه و رود سرش نپیچد از این آبکند و لوره و جر. عنصری . ◄ آبگیر. غدیر. ژی . شمر. غفچی : هرکه باشد تشنه و چشمه نیابد هیچ جای بی گمان راضی بباشد گر بیابد آبکند. شهید بلخی . ◄ گو. مغاک : آبکندی دور و بس تاریک جای لغزلغزان چون درو بنهند پای . رودکی . ◄ (اِخ ) نام شهری و مدینه ای . (برهان ).